Het gedicht dat Jan de hele reis bezig hield!

Jan had reeds de hele reis gezegd dat er iets was met Isfahan, er was een gedicht en dat zou iedereen van onze leeftijd zich moeten kunnen herinneren...

                                  DE tuinman en de dood!

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, éen ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
" Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest te Ispahaan "

Op nieuwjaarsdag van Kashan naar Isfahan.

Uitgecheckt na heel wat trappen klimmen en bedankt voor het ruilen van de kamer.
Achter de taxichauffeur aan naar zijn auto (taxi's zijn niet duur, maar smerig en stuk).
Nu richting de terminal voor onze bus. Het is een VIP bus dus veel plaats en weer die zoete koekjes en sap. Dit land houd enorm van zoet en ik helemaal niet.

We hoeven maar 225 km, dus mee valt best mee.

 

 

 

Wat een schitterend landschap trekt aan ons voorbij!

Voor ons zitten 2 jonge vrouwen die ons op een snoepje trakteren en later vraag ik hun of de bus naar de terminaal in Isfahan gaat of dat we weer ergens in de middle of nowhere afgezet worden.

Zij spreken beide geen Engels maar met behulp van hun vertaler op de telefoon krijg ik als antwoord JA.

Na het uitstappen zorgen zij voor een taxi en in no time staan we voor ons hotel, wat tot plezier van Jan een lift heeft:
 

Vandaag staat er niets op het programma als organisatie van de rest van de reis

Vliegen we gaan we met de trein of met de bus?
De was verzorgen gaat niet  voor morgenochtend, dus bier (malt) zonder fruit smaak aanschaffen.
Dit lukt niet zonderde hulp van de Manager, die 0ns 4 flesjes malt bier komt brengen zonder fruit smaak .Het eventuele vliegticket kan ook pas morgen, trein kan niet er is geen station in Shiraz, bus duurt te lang dan zijn we te laat in Shiraz.

 

 

 

 Nu nog het restaurant uit proberen:

 Gelukkig zijn we hier maar 3 dagen en het menu is daar waarschijnlijk op ingesteld.

 
We hebben vis gegeten natuurlijk gefrituurd met vet of olie die minstens 5 jaar geleden het laatst vernieuwd is. Je kunt hier eten voor 5 euro voor 10 of voor 20 het is allemaal hetzelfde en niet al te best!


Morgen zien we wel verder.

Kashan.

Na een korte pauze stappen we weer op om een bezoek te brengen aan de Bazaar:

Aan het begin bij binnenkomst van de bazaar staat iemand met fruit en daar gaan we mandarijnen en bananen kopen.
We ontmoeten daar een jongeman die Engels  spreekt  en hulp aanbied.  Met  hem kopen we verse dadels gewoon de hoeveelheid die we willen hebben, betalen met groot geld 1 miljoen en hebben dan weer klein geld wat ook prettig is. Nog even wat rondkijken en foto's maken en dan verlaten we de bazaar aangezien de middagpauze aanbreekt en die duurt lang:

 

 

 

Onze begeleider roept een taxi omdat we hem verteld hebben dat wij naar de bus terminal willen voor informatie over onze reis morgen!
Dat gaat prima wij kunnen meteen een kaartje voor de VIP bus kopen betalen 3,08 euro per persoon en reserveren de bus van 10.00 uur zodat we op tijd en niet in het donker in Isfahan zijn.
Dan terug naar ons hotel waar we een andere beter bereikbare kamer hebben gekregen:

We besluiten buiten in de zon te gaan zitten en bestellen een malt biertje en lunchen met fruit en dadels;

De avond brengt nog verassingen want de eetzaal is nu bereikbaar voor ons, maar er is geen verwarming en het eten moet je aan de keukendeur gaan bestellen!

We eten weer op onze kamer en dan maak ik een nieuwjaarswens klaar stuur deze rond en gaan naar bed want tv hebben we niet en nieuwjaar hebben ze ook niet!





De eerste, mooiste en laatste kerstboom op onze vakantie







 

 

De ochtend in Kashan met veel glitter.

Het zit mij niet lekker, een hotel en dan door toedoen van de vreselijke trappen, op gesloten op de kamer, met wel een prachtig balkon.

 

 

Wij kregen deze kamer omdat ze dachten dat we op het balkon wilde zitten en  dan terwijl het 13 graden is!

 

 

Dus waag ik het er maar op en ga proberen bij de receptie te komen, over een stenen trap zonder leuning met veel te hoge treden.

Direct bij de eerste trede komt er hulp van een Thaise man en zo kom ik waar ik wezen wil.

Ik leg aan de baliemedewerker uit dat we het ontbijt op de kamer willen en dan een oplossing willen zoeken voor de te hoge trappen. Hij belt de eigenaresse en die: zegt jullie hadden dit hotel niet moeten kiezen (deed ik ook niet, maar het reisbureau) maar ik zorg dat jullie een andere kamer krijgen:
 

Dan bestel ik een taxi met een Engels sprekende chauffeur. Vergeet hebt maar, de baas spreekt Engels en de chauffeur Farsi. Hij krijgt opdracht ons naar de tuin BAGH-e Fin, te brengen. De Perzische tuinen zijn wereld beroemd en altijd mooi, natuurlijk hebben we niet het goede jaargetijde maar desondanks

 

Is het toch mooi en wandelen we op ons gemak door de tuin gaan in de zon zitten en bezoeken het museum dat eigenlijk niet de moeite waard is, met de volgende bijzonderheid dat een van de medewerkers rondjes loop/rent.

Waarschijnlijk vindt hij de sportschool te duur.
    

Dan verlaten we de tuin en wil onze chauffeur dat we naar een authentieke koopmanshuis gaan kijken, echt niet we logeren er.Nadat we hem met handen en voeten bijgebracht hebben dat we naar de Holy Shrine willen lukt dat maar met tussenkomst van zijn baas. Geweldige mooi:
 

Aran va Bidgol (a
Aran va Bidgol (aMohammad Al Awsat is een mausoleum in Aran va Bidgol (een dorp gelegen op ongeveer 15 kilometer ten noordwesten van de stad Kashan).


Hilal ibn Ali wordt verondersteld te worden begraven in deze heilige Shrine . Net buiten de moskee zijn graven van martelaren die stierven tijdens de oorlog tussen Iran gevochten tegen Irak (1980- 1988). Het heiligdom van Hilal ibn Ali is bedekt met een uitgebreide decoratieve en kleurrijke overlay. In Aran va Bidgol zijn er verschillende heiligdommen en mausolea die behoren tot nakomelingen profeet Mohammed (Hilal ibn Ali was de zoon van Ali, die de neef en schoonzoon van de profeet Mohammed).
   

 

Het is een en al glitter aan alle kanten:

 

 

Onze  chauffeur is boos weggelopen omdat ik geweigerd heb een gebloemde smerige lap over  mijn kleren aan te trekken, Vrouwen moeten een grote doek over hun kleren dragen die alles bedekt maar mij gaat het iets te ver want verder dan een hoofddoek gaat mijn aanpassing  niet!

 

 

Terug naar Nain en dan door naar Kashan

 

 

We hebben vandaag nog best veel tijd want de bus in Na'in (tapijten stad, in onze slaapkamer thuis ligt een tapijt uit deze stad ) vertrekt pas om 16.15 uur naar Kashan.

Dus op ons gemak opruimen inpakken even praten met 2 Oostenrijkers (4 in totaal en een chauffeur en een gids en dat allemaal voor 180 Euro per dag) maken even nog wat leuke foto's :

 

 

 

 

Iraniërs zitten hier op een soort van lagen tafel en eten hierop voor ons een hele toer, geen beginnen aan (alles vol vlekken en kramp in de benen). deze plateau`s worden gemaakt om de koude die laag op de vloer kan optrekken te vermijden.

 

Bij het afscheid nemen nog even een foto ter herinnering en Opa trakteer op een malt biertje:

 

 

 

 

 

Rond 11.30 uur komt een taxi en de chauffeur zet onze bagage in de auto. Het is een stille man de keurig rijdt en zich precies aan de snelheid houdt.

Dat is merkbaar want in 3 uur is hij in Na'in op de bus terminal. Daar is precies een man aanwezig (het is vrijdag dus hun zondag) die voetballen kijkt en Jan gaat dat ook doen terwijl ik dit verhaal schrijf, ik heb wifi dankzij Ron (Mifi apparaatje geleend ) De bus komt op tijd en een half uur van te voren kunnen we kaartjes kopen, kosten 3,88 Euro voor ons samen, dus gewone bus, VIP is duurder.

Op deze busreis zien we ook een prachtige zonsondergang:

 

 

Uren later,  het is donker, worden we voor de betaal terminaal van de autobaan afgezet zonder de optie taxi.
Met ons stapt een oudere man uit die opgehaald wordt en wij blijven achter met een jonge vrouw die geen woord Engels spreekt.

Zij zegt met haar handen dat wij wachten moeten en begint te bellen. Dan geeft ze me de telefoon en ik heb iemand aan de lijn die Engels spreekt zodat ik uit kan leggen dat we een taxi nodig hebben naar ons hotel. Dan stopt er na een minuut of 10 een taxi.

Onze bagage achterin, rugzak op mijn schoot en Jan probeert de chauffeur uit te leggen hoe ons hotel heet en de chauffeur gaat bellen.

Uiteindelijk komen we in ons hotel, dat heel mooi is:

 

 

 

 

Maar voor ons onmogelijk, alleen maar trappen en heel hoge.  De eigenaresse loodst ons naar onze kamer via een omweg en zegt dat ze het eten en het ontbijt op onze kamer laat brengen, dat is ons best

 morgen zien we wel verder.

 

 

Khor een prachtige woestijn ervaring!

😋😋🙂🙂🙂🙂😊😊😊😊😊

Vanochtend bezoeken we 2 dorpen die beide op ongeveer 40 km van elkaar liggen ten op zichten van onze logeerplaats.
Eerst stoppen we bij een plaats waar water stroomt (natuurlijk want het is een oase) en tal van mensen zich bevinden. Iedereen staat in het water en hele kleine visjes knabbelen aan je voeten. Niets voor mij ik hou niet van water en ook niet van knabbelende visjes,



 

 

die knabbel ik liever zelf. Er worden ook  allerlei spullen verkocht zoals kruiden bijvoorbeeld:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dan bezoeken we  Garmeh een  prachtig dorp maar toch weer prehistorisch en steeds die verwondering: WONEN HIER MENSEN ?!

 

 

Als je rond kijkt dan  denkt je  in eerste instantie dat het dorp verlaten is, maar er wonen  mensen die zich ook zien laten. Er is iemand zijn huis aan het restaureren . Voor ons geweldig om te zien, maar er wonen?

Dan maken we een wandeling door het dorp en komen dit tafereel tegen.






 

Ook hier wonen mensen wat ons steeds opnieuw verbaasd.

Met de geitem "geit"ut prima

 

Wij kijken nog wat rond en gaan terug naar ons dorp , waar we de Moskee bezoeken:

De avond van tevoren tijdens het kopen van mijn simkaart, had ik de Moskee gezien in volle verlichting en mij voorgenomen om deze te gaan bekijken. Dat hebben we die morgen meteen gedaan, maar konden niet binnen komen, want er was een bijeenkomst  waar niet moslims niet aan deel mogen nemen.

 

 Dit detail van de moskee bracht Marlou (mijn zus) op het idee naar Gamma te gaan tegeltjes halen, deze te laten vallen (voor haar geen kunst) zodat Bert meteen kan beginnen aan zo iets moois.
Bij terugkomst in ons hotel lunchen we en hebben nog het een en het ander te doen, want back to basic is wel gezellig maar je  moet dan zelf ook wat doen. Dus....... sokken wassen en drogen.

 

Deze dag heeft nog een programma onderdeel en dat is de Sunset op het zoutmeer.

 

Om 15.30 uur vertrekken we dan en gaan naar het zoutmeer op ongeveer 30 km van ons hotel verwijdert.
Het is vrij groot en ziet er voor mij althans vreemd uit. Het is geen meer maar een vlakte en voelt vreemd aan als je er overheen loopt, ook kraakt het net als ijs.

We lopen een stuk en dan is het wachten tot de zon onder gaat, er is erg veel bewolking dus is de vraag, krijgen we wat te zien of niet?
Dan stoppen 2 bussen met Iraanse toeristen om mee te genieten van dit prachtig moment.
Mother nature presents....
  

 

 

 

Wij vonden het een hele beleving, jammer van die bewolking want zonder die schittert het zout veel meer.
Wij waren benomen gingen voldaan terug naar ons hotel waar het drukker geworden was.
Later op de avond worden we door de dochter van de hoteleigenaar (Samira) uitgenodigd om een ijsje te gaan eten, want kroegen zijn er niet. Ondanks het heerlijke traditionele ijsje ( gevaarlijk voor ons?)zijn we er niet ziek van geworden waar we eigenlijk wel bang voor waren.
   

Ons Hotel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Expeditie Woestijn.

De hele week reeds op de kaart gekeken met de vraag hoe kom ik in Gods naam in Mesr ?Geen idee, op een geven moment leg ik me erbij neer en laat het over aan de goden.

 

De kaart van Iran meegenomen naar beneden en ik overleg met de receptie, na overleg besloten eerst met de bus naar Naein te gaan. Dat zijn 169 km en dan per taxi verder.

De Bus vertrekt om 08.30 uur, beetje vroeg maar het is niet anders, kosten 5,88 euro voor de VIP bus mooie ruimte voor je benen en tv. Voor dat we vertrekken worden er snacks en drinken uitgedeeld, alles in de prijs inbegrepen.

We slapen eerst wat, later genieten we van het voorbij trekkende landschap:
   

 

 

 

 

Veel bergen in verschillende kleuren:



De tijd gaat snel voorbij en er wordt een pauze ingelast, waar we geen gebruik van maken want alleen de gedachte aan het toilet hoef ik al niet meer!

In NAIN aangekomen, de naam komt mij zo bekend voor, maar na lang nadenken kom ik er achter dat een Nain tapijt in onze slaapkamer ligt.
We worden aan de rand van de weg voor de stad afgezet, klinkt beangstigend was het niet want er stonden taxi's klaar en in no time zitten nemen we plaats voor onze volgende 275 km. De chauffeur koopt water voor ons en vraagt of we zonnepitten willen, waar we voor bedanken en zo gaat de reis verder zonder een rimpeling.

Helaas heeft onze ijverige jonge man (Brad) de naam van een ander dorp op ons reisschema gezet, waardoor we verkeerd uitkwamen en terug moesten rijden.

Dan nog maar even genieten van de uitgestrekte ruimten:
 

 

In dit land kun je uren rond reizen en kijken zonder iets te zien met uitzondering van elektriciteitsmasten, bergen en kaarsrechte wegen.

Om 14.30 uur komen we in ons hotel in Khor aan en worden hartelijk ontvangen en onze bagage naar de kamer gebracht;
  

 

De kamer is even slikken, staal hard bed, ijskast en tv (4 zenders alle Perzisch) douche en toilet iets over de datum.   2 Slechte handdoeken en bij wonder een kast. Stoelen van het terras gehaald en naar de lobby gegaan voor malt biertje met smaakje van citroen:

 

 

 

Al heel snel zijn we kind aan huis, ga ik mijn tablet halen en vraagt de eigenaar aan Jan of hij kan biljarten. Zijn dochter komt bij mij zitten en al pratend kijken we foto's van onze reis.

Het avond eten is redelijk, natuurlijk kip maar ook dat went.

Tussen door koop ik met behulp van hun manusje van alles (Mohamed ) een simkaart voor mijn telefoon want hier werkt niets meer, maar bijzonder is dat  de kaart niet  past  hij knipt ze en er hangen rafels aan die hij met een schilmesje verwijdert en dan heb ik weer bereik en kan met jullie telefoneren of Whatsapp-en.